26.09.2026 Günlük XXVI Evim evim güzel evim
Ev, DEHB'li biri için yalnızca dinlenilen yer değil; maskenin indiği ve düzenin dışarıdan kurulduğu yer. Evin neden bu kadar önemli olduğunu yazdım.
Bu yazıda 5 bölüm var
26.09.2026 Günlük Sayfa XXVI
Ev, kendini açıklamak zorunda olmadığın tek yer.
Cumartesi. Bugün evde kaldım ve bu cümleyi kurmaktan mutlu oldum: evim evim güzel evim.
Bu deyimi çoğu insan rahatlık için kullanıyor. Bende başka bir şey ifade ediyor. Ev, benim için dinlenilen yerden fazlası: maskenin indiği yer.
Neden ev bu kadar önemli
Dışarıda geçen bir gün, DEHB'li biri için iki işten oluşuyor. Birincisi işin kendisi. İkincisi, işi yaparken idare edildiğinin görünmemesi.
Bunun adı maskeleme. Üç kez kontrol etmek, geç kalmamak için erken çıkıp beklemek, dikkat kaydığında onu elle geri toplamak, dağınık görünmemek için fazladan bir katman taşımak.
Akşam eve girdiğimde o ikinci iş bitiyor. Yorgunluğun asıl sebebi de o zaten; tükenmişlik yazısında bunu yazdım.
Ev, ikinci işin kapandığı yer. O yüzden yalnızca güzel değil, gerekli.
Evin iki yüzü
Ama dürüst olmak lazım: ev aynı zamanda en çok dağıldığım yer.
Dışarıda bir çerçeve var. Toplantı saati, ders zili, otobüs kalkış vakti, insanların bakışı. Bunlar dıştan gelen bir iskele. Evde o iskele yok ve evden çalışmak meselesinin özü de burada: özgürlük mü, tuzak mı.
Cevap ikisi de. Ev serbest bıraktığı için iyi, serbest bıraktığı için zor.
O yüzden evin iyi olması kendiliğinden olan bir şey değil. Kurulması gerekiyor.
Nasıl kuruyorum
Bende işe yarayanlar, güzel bir ev fikrinden çok işleyen bir ev fikrine yakın.
Görünürlük. Dolapta duran şey yok sayılıyor, gözde duran şey kullanılıyor. Görünür yer sistemi bu yüzden var: anahtar, çanta, ilaç, su.
Tek liste. Evdeki işler için ayrı bir yer tutmuyorum. Tek liste kuralı evde de geçerli, yoksa üç ayrı listede yaşayan bir iş oluyor.
Az eşya. Bunu estetik olarak sevdiğimden değil. Her eşya bir karar demek: nereye konacak, ne zaman temizlenecek, nereden bulunacak. Az eşya, az karar.
Yemeğin hazır bulunması. Yemek yapmayı seviyorum ama akşam enerji bittiğinde severek yapılan şeyler de yapılmıyor. Mutfak düzeni yazısında yazdığım gibi, listenin yedi satır olması ve değişmemesi işi taşıyor.
Duyusal ayar. Işık, ses, doku. Bunlar küçük gibi görünüp bütün günü belirleyen şeyler; duyusal aşırı yüklenme yazısında bunu ele aldım.
Dağınıklık ve utanç
Evle ilgili en yüklü konu bu. DEHB'li biri için ev dağınıklığı yalnızca bir düzen meselesi değil, bir karakter yorumu olarak geri dönüyor.
Yıllarca öyle okudum. Dağınık ev, dağınık insan. Misafir gelecekse bir gün öncesinden başlayan panik.
Bugün bunu farklı görüyorum. Dağınıklık, bir sistemin kapasitesini aştığının işareti. Ahlaki bir mesele değil, mühendislik meselesi. Ev işleri yazısında de aynı şeyi yazdım: sistem yenilenir, karakter yenilenmez.
Bu çerçeve, temizlik yapmayı kolaylaştırmıyor. Ama temizlik yapılmadığı günlerde kendime söylediğim cümleyi değiştiriyor. Dünkü yazının konusu da buydu.
Bugün ne yaptım
Çok şey yapmadım. Bir kısmını yaptım, bir kısmını bıraktım.
Ve şunu fark ettim: evde geçen bir cumartesi, benim için "hiçbir şey yapmadığım gün" değil. Toparlanma günü. Haftanın geri kalanının mümkün olmasını sağlayan şey.
Bunu uzun süre tatil sanmadım, tembellik sandım. Şimdi bakınca bir bakım işiymiş.
Evim evim güzel evim. Bugün bu cümleyi hak ettim.