27.09.2026 Günlük XXVII Güzel bir hafta başlayacak
Pazar akşamı kurulan iyi niyetli cümlelerin çoğu tutmuyor. Bu sefer cümleyi umut olarak değil, hazırlık olarak kurmayı denedim.
Bu yazıda 5 bölüm var
27.09.2026 Günlük Sayfa XXVII
İyi bir hafta dilenmiyor, kurulur. Ama kurmadan önce dilemenin de bir yeri var.
Pazar. Güzel bir hafta başlayacak, yarın güzel bir gün.
Bu cümleyi kurarken kendime gülüyorum, çünkü bu cümlenin tarihçesini biliyorum. Pazar akşamları kurulan cümlelerin çoğu çarşamba günü çöpe gidiyor.
Yine de bu sefer kurmak istedim ve nedenini yazmak istiyorum.
Pazar akşamı sendromu
Pazar akşamları bende iki şey birden oluyor.
Bir yandan yeni bir başlangıç hevesi. Bu hafta düzenli olacağım, erken kalkacağım, listeyi takip edeceğim, spora gideceğim, o ertelediğim işi bitireceğim.
Öte yandan gizli bir korku: geçen hafta da böyle demiştim.
Bu ikisi aynı anda durduğunda ortaya çıkan şey tuhaf bir gerginlik oluyor. Hem umutlu hem yorgun.
DEHB'de bunun bir adı var galiba: yarım kalan kurslar ve hobi mezarlığı yazılarında yazdığım şeyin haftalık versiyonu. Başlangıçlar kolay, sürdürmek zor ve her yeni başlangıç eski yarım kalmışların üzerine biniyor.
Bu sefer farklı yaptığım şey
Bu hafta için beş madde yazmadım. Üç şey yazdım ve üçünün de saati var.
Sadece "spora gideceğim" değil: salı ve cuma, işten çıkınca doğrudan. Eğer-o-zaman planı budur; niyeti bir ana bağlamak.
Sadece "o işi bitireceğim" değil: pazartesi sabah ilk iş, kırk dakika, tamamlamayı değil başlamayı hedefleyerek.
Sadece "düzenli olacağım" değil: her akşam beş dakika gün sonu kapanışı.
Üç madde az görünüyor. Ama benim geçmişimde on maddelik listelerin hepsi çarşambaya kadar dayandı. Üç madde, dayanma ihtimali olan bir sayı.
Umudun işlevi
Bir şey daha söylemek istiyorum, çünkü yöntem yazılarında hep sistemden bahsediyorum ve bugün başka bir şeyden bahsetmek istiyorum.
Umut işe yarıyor.
Sistem kurmak gerekiyor, evet. Niyet tek başına yetmiyor, doğru. Ama hiçbir sistem, "bu hafta güzel olabilir" cümlesini kurabilen birinin enerjisini üretemiyor.
O cümle bir plan değil, bir izin. Kendine iyi bir şey bekleme izni. Ve kendisiyle savaşmayı yeni bırakmış biri için bu izin, sıradan bir şey değil. İki gün önce yazdığım şeyin devamı bu.
Çarşamba çöktüğünde
Şimdiden yazayım, çünkü muhtemelen olacak.
Çarşamba günü liste bozulursa, bu haftanın bittiği anlamına gelmiyor. Bu, benim en eski hatamdı: bir günde bozulan planı bütün haftanın iptali saymak. Ya hep ya hiç düşüncesi yazısında bunu yazdım.
Yeni kuralım şu: hafta günlerle değil, toplamla ölçülüyor. Üç maddeden ikisi olduysa hafta iyi geçmiş sayılıyor.
Bu, standartları düşürmek değil. Ölçüyü gerçekçi yapmak. Ölçü gerçekçi olmadığında tek sonuç, her hafta başarısız sayılmak oluyor.
Yarın
Yarın pazartesi. Alarm kurulu, ilk işin ne olduğu yazılı, akşam ne yiyeceğim belli.
Bunları yazarken abartılı bir hazırlık gibi görünüyor olabilir. Bana ise şöyle görünüyor: yarın sabah karar vermem gereken şeylerin sayısını azalttım. Sabah verilen kararlar, bu tabloda en pahalı kararlar.
Güzel bir hafta başlayacak. Kurdum, dilemekle kalmadım.
Yarın güzel bir gün.