Driven to Distraction

1994'te yayımlandı ve DEHB'yi geniş bir okur kitlesine anlatan ilk kitaplardan biri oldu. İki yazar da psikiyatrist ve ikisi de DEHB tanılı.

Türkçe basımı konusunda net bir bilgiye ulaşamadım; İngilizce adıyla yazıyorum.

Okurken en çok yaptığım şey durmak oldu

Bir vaka anlatısını okuyup kitabı kapatmak, biraz oturmak, sonra devam etmek.

Çünkü kendimi okuyordum.

Kitabın büyük bölümü vaka hikâyelerinden oluşuyor ve o hikâyelerdeki insanların yaptığı şeyler o kadar tanıdık ki bir noktada "bunu ben mi anlattım" hissine kapılıyorsun.

Bana asıl dokunan şey tonu

Kitap hiçbir yerde suçlamıyor.

Yıllarca duyduğum cümlelerin tam tersini kuruyor: sen tembel değilsin, umursamaz değilsin, burada tarif edilmiş bir şey var ve adı var.

Bunu duymak, bilgi almaktan önce gelen bir ihtiyaçtı. Kitap onu karşıladı.

Ama ne yapacağımı öğretmedi

Bir sistem kurmak istediğimde bu kitaba dönmedim.

Tavsiyeleri genel ve nereden geldikleri belli değil. Hangi cümlenin araştırmaya, hangisinin klinik gözleme, hangisinin yazarın kendi deneyimine dayandığını ayırt edemiyorsun.

Kendini tanımak ile ne yapacağını bilmek ayrı şeyler ve bu kitap birincisini veriyor.

Eskiyen yerler

Otuz yıl önce yazıldı.

O günden bu yana tanı ölçütleri değişti, ilaç seçenekleri değişti ve en önemlisi kadınlarda DEHB anlayışı belirgin biçimde değişti. Sonraki baskılarda güncellemeler var ama temel yapı aynı.

Bunu bilerek okumak lazım, özellikle tanı ve tedavi bölümlerini.

Rahatsız olduğum taraf

Güçlü yanlar anlatısına yaslanma eğilimi.

Kitap DEHB'nin olumlu taraflarını öne çıkarmayı seviyor. İyi niyetli ve okurun kendine değer vermesini istiyor.

Ama bedeli var: bir avantaysa neden yardım isteyeyim? İş yerinde düzenleme istemek, okulda ek süre istemek, hepsi bir zorluk kabulüne dayanıyor.

Kime

Yeni tanı almış biri için iyi bir ilk kitap. "Acaba bende de var mı" diye düşünen biri için de.

İkinci kitap başka bir şey olmalı.