İçeriğe geç
Yöntemler

DEHB'de müzik odaklanmaya yardım eder mi?

Bazıları için müzik olmadan çalışmak imkânsız, bazıları için müzikle imkânsız. Bu farkın sebebi ve kendi ayarını nasıl bulursun.

3 dakika okumaKısa
Bu yazıda 7 bölüm var

Bu soruda insanlar ikiye ayrılıyor ve iki taraf da kendi deneyiminden emin.

İkisi de haklı olabilir. Cevap kişiye ve işe göre değişiyor.

Açıklayan çerçeve

En kullanışlı kavram uyarılma düzeyi.

Dikkat, belirli bir uyarım aralığında en iyi çalışıyor. Çok az uyaran varsa zihin dağılıyor; çok fazla uyaran varsa boğuluyor. Buna ters U eğrisi deniyor.

DEHB'de bu aralık farklı yerde durabiliyor. Sonuga-Barke'nin (2003) iki yollu modeli, ödül ve uyarılmayla ilgili farklılıkları tablonun merkezine koyuyor.

Pratik sonucu şu: sessiz bir oda, dışarıdan ideal görünüyor ama uyarım eşiğinin altında kalabiliyor. Zihin o boşluğu kendi üretiyor: aklına gelen düşünceler, ayak sallamak, telefona uzanmak.

Müzik bu boşluğu dışarıdan doldurabiliyor.

Sessizlik her zaman odaklanmanın dostu değil. Bazen zihni kendi gürültüsünü üretmeye zorluyor.

Kanıt ne diyor

Bu alanda ilgi çekici bir bulgu var. Söderlund ve arkadaşlarının (2007) çalışması, arka planda beyaz gürültü bulunmasının DEHB belirtileri olan çocuklarda bilişsel performansı iyileştirdiğini, buna karşılık belirtisi olmayan çocuklarda performansı düşürdüğünü bildirdi.

Yani aynı gürültü iki grupta ters yönde çalıştı.

Bu bulgu tek bir çalışmadan geliyor ve alan hâlâ tartışmalı; ama kişiden kişiye değişen deneyimi açıklayan bir çerçeve sunuyor.

Sözlü müzik meselesi

Burada daha net bir şey söylenebilir.

Dil gerektiren işlerde (okumak, yazmak, dinlemek) sözlü müzik doğrudan rekabete giriyor. Aynı kaynağı iki iş birden kullanıyor.

Pratik kural:

  • Okuma ve yazma: Sözsüz. Enstrümantal, ortam müziği, doğa sesleri, beyaz gürültü.
  • Tekrar eden işler: Ne istersen. Bulaşık, temizlik, veri girişi, form doldurma. Burada müziğin işi sıkıntıyı azaltmak.
  • Öğrenme ve yeni konu: Genellikle sessiz ya da çok sade bir arka plan.

Ek püf noktaları

Tanıdık müzik daha iyi. Yeni bir albüm dikkat çekiyor; yüz kez dinlenmiş bir albüm arka planda kalıyor. Sözlükte alışma.

Aynı listeyi işe bağla. Yalnızca çalışırken dinlediğin bir liste, zamanla bir başlama işaretine dönüşüyor. Müzik başlayınca zihin ne geleceğini biliyor.

Ses seviyesini sabit tut. Ani yükselen ve alçalan parçalar dikkat çekiyor.

Kulaklık, müzik olmadan da işe yarıyor. Gürültü engelleyici kulaklık, sessizce takıldığında dış uyaranı kesiyor. Bu, açık ofiste en pratik müdahalelerden biri.

Şarkı seçmeye başlarsan dur. Liste kurcalamak, çalışmayı ertelemenin en tatlı biçimlerinden biri.

Kendi ayarını bulmak

Genel kural olmadığı için deneyerek bulmak gerekiyor. Bir hafta yeterli:

  1. Aynı türden bir işi seç.
  2. Üç koşulu dene: sessiz, sözsüz müzik, sözlü müzik.
  3. Her seferinde tek bir şey not et: kaç dakika kesintisiz çalıştın.

Üç gün sonra hangisinin işe yaradığını tahminle değil kayıtla biliyorsun.

Ne beklememeli

Müzik odaklanma sorununu çözmüyor. Uyarım aralığını ayarlayan bir araç.

Ayrıca herkeste işe yaramıyor: bazı kişiler için müzik doğrudan bir dikkat dağıtıcı ve bu da tamamen geçerli bir sonuç.

Duyusal hassasiyeti olan kişilerde arka plan sesi yardımcı değil yorucu olabiliyor. Bu tarafı duyusal aşırı yüklenme yazısında ele aldım.

Özet

Müzik DEHB'de odaklanmaya yardımcı olabiliyor ve bunun açıklaması uyarılma düzeyi. Ama genel bir kural yok.

En güvenilir pratik kural: dil gerektiren işlerde sözsüz, tekrar eden işlerde serbest. Gerisini bir hafta ölçerek kendin bulabilirsin.

Bu yöntem sende ne yaptı?

İşaretin bu tarayıcıda saklanıyor. Sunucuya yalnızca sayı gidiyor, kim işaretledi tutulmuyor.

Yazar hakkında

Cansu, DEHB ile yaşayan bir yetişkin. Uzmanlığı yok; elindeki tek şey kendi denediği yöntemler ve kendi gündelik deneyimi. Bir yöntem onda tuttu diye sende tutar mı, bilinmez. Ondan gitmeyen bir şey senin işine yarayabilir.

Buradaki hiçbir şey tıbbi tavsiye, tanı ya da tedavi yerine geçmez. İlaç, doz ve tedavi kararları hekiminle konuşulacak şeyler. Daha fazlası.

Kaynaklar

  1. Sonuga-Barke, E. J. S. (2003). The dual pathway model of AD/HD: An elaboration of neurodevelopmental characteristics. Neuroscience & Biobehavioral Reviews, 27(7), 593-604.
  2. Söderlund, G., Sikström, S., & Smart, A. (2007). Listen to the noise: Noise is beneficial for cognitive performance in ADHD. Journal of Child Psychology and Psychiatry, 48(8), 840-847.
  3. Barkley, R. A., Murphy, K. R., & Fischer, M. (2008). ADHD in Adults: What the Science Says. Guilford Press.