İmkansızın Şarkısı

Toru otuz yedi yaşında, bir uçakta bir şarkı duyuyor ve yirmi yıl öncesine dönüyor.

Ne olmuştu

Lisede iki yakın arkadaşı vardı: Kizuki ve onun sevgilisi Naoko. Üçü hep birlikteydi.

Kizuki on yedi yaşında, hiçbir açıklama bırakmadan intihar etti. O gün Toru ile bilardo oynamışlardı.

Toru ile Naoko bir yıl sonra Tokyo'da karşılaşıyorlar ve arkadaş oluyorlar. Ne olduklarını hiçbir zaman tam adlandıramıyorlar: Kizuki'nin bıraktığı boşlukta buluşan iki kişi.

Naoko'nun yirminci doğum gününde birlikte oluyorlar ve ertesi gün Naoko ortadan kayboluyor.

Sonra

Naoko dağlarda bir sağlık merkezine yerleşiyor. Toru ona mektup yazıyor, ziyarete gidiyor.

Merkezde Reiko var: kırk yaşlarında, gitar çalan, kendi hikayesi olan bir kadın. Kitabın en sevdiğim karakteri; hem Naoko'ya hem Toru'ya bakıyor ve ikisinin de yapamadığı şeyi yapıyor, dürüst konuşuyor.

Tokyo'da ise Midori var. Sınıf arkadaşı, ailesinin kitapçısını işletiyor, babası hastanede ölüyor.

Toru ikisi arasında kalıyor.

Naoko sonunda intihar ediyor.

Beni tutan şey

Aşk üçgeni değildi. Murakami'nin yası anlatma biçimiydi.

Kitapta insanlar iyileşmiyor. Ya da düzensiz iyileşiyor.

Naoko iyi bir mektup yazıyor, umut veriyor, konuşmaya başlıyor. Sonra dibe iniyor. Sonra tekrar toparlanıyor. Sonunda iyileşmiyor.

Toru anlamıyor, kitap da açıklamıyor. Bir dönüm noktası, bir tetikleyici, bir sebep verilmiyor.

Bu, okuduğum çoğu şeyden farklıydı. Yas genelde aşamalar halinde anlatılıyor: önce şu gelir, sonra bu, sonra kabul edersin.

Kendi haftalarımı düşündürdü

Dalgalanmayı bir bozukluk gibi değil, seyrin ta kendisi gibi yazması bende kaldı.

İyi bir haftadan sonra gelen kötü hafta, iyi haftayı yalan yapmıyor.

Bunu kendime söylemem uzun sürdü ve bunu bir romandan duymak beklemediğim kadar işe yaradı.

Midori

Kitabın hayatta olan tarafı.

Canlı, doğrudan, utanmaz, bugünü isteyen biri. Ne istediğini söylüyor, beklemiyor, kendini açıklamıyor.

Babasının ölümünü anlatırken hem gülüyor hem ağlıyor. Toru'ya kızdığında kızdığını söylüyor. Aylarca ortadan kaybolduğunda hesap soruyor.

Onu sevdim ve Toru'nun ona doğru gidememesi kitabın en sinir bozucu kısmıydı. Aylarca kararsız kalıyor, mektup yazıyor, cevap vermiyor, ortadan kayboluyor.

Sonra anladım ki bu bir aşk seçimi değil. Ölüye sadık kalmakla yaşamaya devam etmek arasında bir seçim ve Toru bu seçimi yapmaktan korkuyor, çünkü ikincisi bir tür ihanet gibi geliyor.

En çok alıntılanan cümle

Ölümün yaşamın karşıtı olmadığını, onun bir parçası olarak var olduğunu söylüyor.

Bu cümle her yerde dolaşıyor ve bağlamından koparıldığında hafif bir bilgelik gibi duruyor.

Kitabın içinde ise on yedi yaşında bir çocuğun, en yakın arkadaşını kaybettikten sonra vardığı sonuç. Orada hiç hafif durmuyor; bir teselli değil, bir teşhis.

Reiko'nun hikayesi

Kitabın ortasında uzun bir bölüm var: Reiko kendi geçmişini anlatıyor. Piyanist olacakken elleri tutmamış, evlenmiş, çocuğu olmuş, sonra bir öğrencisiyle yaşadığı bir olay hayatını dağıtmış.

Bu bölüm ana hikayeyi durduruyor ve ilk okuyuşta gereksiz geldi.

Sonra fark ettim ki kitabın tezini o taşıyor: Reiko iyileşmiş biri değil, iyileşmemiş ama devam eden biri. Naoko'nun olamadığı şey.

Murakami'nin diğer kitaplarından farkı

Fantastik öğe yok. Konuşan kediler, paralel dünyalar, kuyulardaki geçitler yok.

Düz bir gerçekçi anlatı ve Murakami'ye başlamak isteyen için sanırım en iyi kapı bu.

Ama en tipik kitabı değil; buradan devam edersen sonraki kitaplar seni şaşırtabilir. Murakami'nin kendisi de bu kitabı bir istisna sayıyor.

Ne zaman okunmaz

Zor bir dönemdeysen erteleme listene koy.

Ben iyi bir dönemde okudum ve yine de zorlandım. Bu kitap sürükleyici ama yatıştırıcı değil ve bunu bilmeden başlamak haksızlık olur.

Dört yüz sayfa civarı. Dili sade, bölümler kısa.